کنار پذیرایی یه جعبه میذاریم و میگیم: “قبل از اینکه پذیراییات رو بگیری، یک جمله کوتاه بنویس؛ الان چه حسی داری؟ یا امام حسین تو ذهنت چه شکلیه؟”
وقتی بچهها میبینن نوشتههاشون تو موکب نصب میشه و بقیه میخونن، حس میکنن دیده و شنیده شدن.
این تجربه کوچیک، یه جور خاطره عمیق میسازه و سفر رو معنویتر میکنه.
تو فقط کافیه یه جعبه و برگه آماده کنی و تشویقشون کنی. بقیهش دست خودشونه
کنار میز پذیرایی، یک ایستگاه کوچک درست کن که روش نوشته باشه:
«لحظهای فکر کن، یک جمله کوتاه بنویس:
الان چه حسی داری؟ یا امام حسین تو ذهن تو چطوره؟»
برای تشویق بیشتر، چند نمونه دلنوشته کوتاه و صمیمی هم روی یک تخته یا برگه نمایش بده تا نوجوانها الگو بگیرن.
هر کس دلنوشتهش رو نوشت، یک بسته پذیرایی دریافت میکنه.
برگهها جمعآوری و در موکب نصب میشن، طوری که همه بتونن بخونن و با فکرها و احساسات همسفرها آشنا بشن.
میشه در پایان سفر یک بخش کوتاه برای مرور و صحبت درباره دلنوشتهها گذاشت که بچهها با هم حرف بزنن و حسشون رو به اشتراک بذارن.
