من یادمه ما تو مسیر اربعین یه جعبه کوچیک گذاشتیم، نوشتیم روش: “اگه سوالی تو دلت مونده، بنویس. بدون اسم. با خیال راحت.”
یه عالمه سوال ریختن توش؛ از مسائل وضو و سفر گرفته، تا اینکه “چرا باید امام حسین الگوی الان ما باشه؟”
یه روحانی ساده و صمیمی با کلمات خود مردم جواب داد.
میدونی چی شد؟
زائرها میگفتن: «این یکی از بهترین کارای فرهنگی این سفر بود. انگار بالاخره یکی سوال دل ما رو شنید
حالا تو داخل اتوبوس یک جعبه کوچک یا پاکت بزرگ نصب کن با عنوان «بپرس از حسین» یا «سوال شرعی یا اعتقادی داری؟ بنویس برامون».
زائران میتونن بدون اسم و رودربایستی سوالات دینی، تربیتی، اخلاقی یا حتی شبهاتشون رو روی برگه بنویسن و بندازن داخل صندوق.
هر روز یا هر چند ساعت، یکی از طلبههای همراه یا خادم فرهنگی، چند سوال رو انتخاب میکنه و با زبانی خیلی ساده، کوتاه و بیتکلف پاسخ میده.
پاسخها میتونه به این روشها داده بشه:
با بلندگو یا میکروفن اتوبوس (خیلی کوتاه و صمیمی)
یا اگر فضا نیست، در قالب یک جزوه یا دفترچه کوچیک روی صندلیها توزیع بشه
یا حتی به صورت فایل صوتی برای گروه واتساپی کاروان ارسال بشه
