یه فعالیت خیلی تأثیرگذار اینه که هر کسی یه مکالمه خیالی بین خودش (بهعنوان یه نوجوان امروز) و امام حسین (ع) بنویسه.
مثلاً تصور کن که توی مسیر کربلا، یه لحظه امام حسین رو میبینی و باهاش حرف میزنی. چی بهش میگی؟ از چی گلایه میکنی؟ چی ازش میپرسی؟ اون چی بهت میگه؟
لازم نیست رسمی و ادبی باشه، میتونه خیلی صمیمی و خودمونی نوشته بشه.
این تمرین باعث میشه بچهها فکر کنن اگه واقعاً امامشون رو ببینن، دلشون چی میخواد بگن و چقدر بهش نزدیک یا دورن. خیلی عمیقه ولی شیرین و قابل درک.
