🌳 فرم فضاسازی و اجرا:
لوکیشن: فضای سبز مرکزی دانشگاه / یا اردوگاه فرهنگی دانشجویی
چیدمان: دایره بزرگ با صندلیهای باز، بدون سِن سنتی
🔹 دورهمیای آزاد، نه جلسهای رسمی — دانشجوها وسط گفتگو هستند، نه فقط تماشاچی.
دو جایگاه برای مناظرهکنندگان (هر کدام با نماد خاص):
مثلا یکی زیر پرچم سفید (نماد صلح جهانی و حقوق بشر)،
دیگری کنار چادر سیاه رنگی که رویش نوشتههایی از دل مقاومت، جنگ، یا مصائب انسانی حک شده.
🧠 سناریو خلاقانه برای اجرا:
مجری: بهجای فقط معرفی، تبدیل به تسهیلگر گفتوگو؛
شروع برنامه با طرح یک داستان واقعی
آغاز با سؤال باز: «وقتی از کشتار غیرنظامیان حرف میزنیم، دقیقاً از چه چیزی صحبت میکنیم؟ آیا همهمان از یکجا به ماجرا نگاه میکنیم؟»
💬 ساختار مناظره:
سه محور اصلی گفتوگو:
تعریف “غیرنظامی” و مرزهای اخلاقی در جنگ
مسئولیت رسانهها، جریانهای فکری و دولتها
نقش مردم؛ از همدلی تا سکوت یا حمایت پنهان
📌 چالش خلاقانه وسط مناظره: حضور “دانشجوی بینام” — بازیگر یا دانشجویی که بهصورت ناگهانی وارد بحث میشه، با پرسشی کوبنده که فضا رو بشکنه. (نوعی مداخله نمایشی)
🕯️ بخش تعاملی پایانی:
«دیوار صداها»
دانشجوها میتونن روی کاغذهای کوچیک، حسشون نسبت به موضوع کشتار غیرنظامیان یا مسئولیت انسانی خودشون رو بنویسن و روی دیواری آویزون کنن.
یا حتی ضبط صوتی کنن و در بلندگوهای پخش صدای آرام آخر برنامه شنیده بشه.
🧲 جذابیتهای جانبی برای مشارکت بیشتر:
ایستگاه نوشتار آزاد: جایی برای نوشتن بیانیه، دلنوشته یا شعار
پادکست زنده: ضبط بخشهایی از مناظره برای بارگذاری در پادکست انجمن
نقاشی زنده یا گرافیتی روی بنر سفید: هنرمند/دانشجوی نقاش در طول برنامه به تصویرسازی مفاهیم بحث مشغول باشه
